Μάλτα: Τέσσερις φθινοπωρινές μέρες στο νησί των Ιπποτών

Η Βαλέτα γνωρίζεται μόνο με τα πόδια. Μπαίνοντας από την πύλη της πόλης, με το Συντριβάνι του Τρίτωνα να μας καλωσορίζει, περπατήσαμε στους δρόμους με τα ξύλινα, χρωματιστά μπαλκόνια ως το Auberge de Castille και τον Καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη. Απ' έξω λιτός, από μέσα ένα θαύμα: μαρμάρινες ταφόπλακες των Ιπποτών καλύπτουν όλο το δάπεδο, τα παρεκκλήσια λάμπουν από χρυσό και στο ορατόριο βρίσκεται ο «Αποκεφαλισμός του Αγίου Ιωάννη» του Καραβάτζιο. Από τους κήπους Μπαράκα, η θέα στο Μεγάλο Λιμάνι και στο Φρούριο του Αγίου Αγγέλου μάς έκοψε την ανάσα. Τη μέρα κλείσαμε με το Malta 5D, ένα σύντομο και διασκεδαστικό ταξίδι στην ιστορία του νησιού.

Το ξενοδοχείο μας βρισκόταν στην περιοχή του Σεντ Τζούλιανς, και τα βράδια βγαίναμε με τον αρχηγό μας για βόλτα στον κόλπο. Τα φωτισμένα μπαλκόνια, η εκκλησία της Μπαλούτα που καθρεφτίζεται στο νερό και ένα ποτό δίπλα στη θάλασσα ήταν ο καλύτερος τρόπος να κλείνει κάθε μέρα.

Τη δεύτερη μέρα ξεκινήσαμε από τη Μόστα, με τη Ροτόντα της, τον τρίτο μεγαλύτερο αυτοστηριζόμενο τρούλο της Ευρώπης. Το εσωτερικό εντυπωσιάζει με το μέγεθος και τη συμμετρία του, αλλά ακόμα πιο συγκλονιστική είναι η ιστορία του: το 1942 μια βόμβα διαπέρασε τον τρούλο την ώρα της λειτουργίας και δεν εξερράγη. Οι Μαλτέζοι το θεωρούν μέχρι σήμερα θαύμα.

Στη Ραμπάτ κατεβήκαμε στις Κατακόμβες του Αγίου Παύλου, ένα υπόγειο δίκτυο από στοές και τάφους που χρονολογούνται από τον 3ο ως τον 8ο αιώνα μ.Χ. Λίγα βήματα πιο πάνω, περάσαμε την πύλη της Μντίνα, της παλιάς πρωτεύουσας, που όλοι αποκαλούν «σιωπηλή πόλη». Στενά σοκάκια από μελί πέτρα, πόρτες βαμμένες στο χρώμα του κρασιού, μπαλκόνια γεμάτα γλάστρες και, από τα τείχη, θέα σε όλο το νησί. Εδώ βγάλαμε και την πρώτη μας ομαδική φωτογραφία.

Την τρίτη μέρα, με την προαιρετική εκδρομή του προγράμματος, πήραμε το ferry και περάσαμε στο δεύτερο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, πιο πράσινο και πιο ήσυχο από τη Μάλτα. Στους μεγαλιθικούς ναούς της Τζγκάντιγια σταθήκαμε μπροστά σε πέτρες που στήθηκαν πριν από περισσότερα από 5.000 χρόνια, παλαιότερες κι από τις Πυραμίδες της Αιγύπτου. Συνεχίσαμε στη Βικτώρια, την πρωτεύουσα του νησιού, και στο γραφικό Σλέντι.

Η μαλτέζικη κουζίνα πατάει γερά στη Μεσόγειο: φρέσκα θαλασσινά, ψάρια της ημέρας, σαλάτες και πιάτα για να μοιραστείς. Σε κάθε τραπέζι, τα πιάτα ταξίδευαν από χέρι σε χέρι, και οι κουβέντες για όσα είδαμε κρατούσαν περισσότερο από το φαγητό.

Την τελευταία μέρα γνωρίσαμε τις Τρεις Πόλεις, τη Σένγκλεα, τη Βιτοριόζα και την Κοσπικούα, απέναντι από τη Βαλέτα, και καταλήξαμε στο ψαροχώρι του Μαρσασλόκ. Εδώ αράζουν τα luzzu, οι παραδοσιακές πολύχρωμες βάρκες των ψαράδων, με το «μάτι του Όσιρη» ζωγραφισμένο στην πλώρη για καλή τύχη. Μια τελευταία ομαδική φωτογραφία στο λιμάνι και μετά, πτήση για την Αθήνα.